Bij Strumble Head staat een grote bunker uit de tweede wereldoorlog, nu is dit in gebruik als kijkhut voor vogelspotters e.d. Bij die bunker zag ik een paar tapuiten. Dus ben ik uit de bunker gestapt om ze beter te kunnen fotograferen. De vogels bleven mooi in de buurt en ik kon dus opgelegen fotograferen. Op een gegeven moment beginnen de vogels met hun vleugels te wapperen naar elkaar (dat dacht ik tenminste) in een soort gevecht over het territorium. Dus ik druk aan het fotograferen en mooie opnamen gemaakt. Terug thuis achter de computer val ik bijna om van verbazing. Wat blijkt, ik had het gedrag van de vogels volkomen verkeerd ingeschat, ze waren niet naar elkaar aan het signaleren maar bezig om een adder te verdrijven. Wat ik in de zoeker niet kon zien kwam op het scherm als een ware verrassing tevoorschijn. Mijn eerste, zij het indirecte, foto van een adder.

Aantallen, biotoop en verspreiding:

In Nederland blijven de aantallen van de adder momenteel stabiel. De hoofdmoot hiervan bevind zich op heidevelden en in veengebieden. Ze komen ook nog voor in droge open bossen en droge rotspartijen. Het verspreidingsgebied omvat midden- en noordEuropa tot voorbij de poolcircel.

Voedsel:

Het voedsel bestaat hoofdzakelijk uit kleine zoogdieren en hagedissen. De jachtmethode is vrij simpel, ze wachten gewoon tot er een geschikte prooi in de buurt komt en bijten dan toe. Deze jacht vindt vooral 's avonds en 's nachts plaats omdat ze overdag de warmte van de zon niet goed verdragen.

Benaderbaarheid:

Adders zijn vrij schuw en erg allert op trilingen, dus om ze te vinden zul je heel rustig moeten lopen en heel goed om je heen moeten kijken want je ziet ze zo over het hoofd. Loop je er een tegen het lijf dan moet je er vaak voor zorgen dat je hun vlucht verhinderd zodat ze zich opkrullen.

Voortplanting:

De paartijd valt in april en mei vlak nadat ze uit hun winterslaap komen en hun eerste vervelling van het jaar hebben gehad. De jongen komen in augustus en september ter wereld. Ze worden als het ware uitgebroed in het lichaam. Een reden waarom vrouwtjes in de zomer vaker warmere plaatsen opzoeken. Meteen na de geboorte hebben de jongen al hun eerste vervelling.

Bijzonderheden:

Adders halen een lengte van ongeveer 80 cm, waarbij de mannetjes kleiner zijn dan de vrouwtjes. De kleur van een adder kan heel erg variëren. Van bruin via groen naar rood en zelfs bijna zwart. De zwarte kleur is weliswaar een vorm van melanisme, maar komt meer voor in noordelijke regionen, waarschijnlijk omdat het dan makkelijker is om zich op te warmen. Ook de ogen kunnen verschillen van kleur. De zigzaggende tekening op de rug is kenmerkende voor de adder en ook die kan in kleur verschillen maar is wel altijd donkerder dan de rest van het lichaam. Het is de meest noordelijk voorkomende slang.

738. The adder (vipera berus):

Near Strumble Head there's an old bunker from world war 2, these days it is in use as a hut for birdwatchers and alike. Close to this bunker I spotted a pair of northern wheatears. So I decided to step outside the bunker to be able to photograph them better. The birds remained where they were so I had ample opportunity to photograph them. At a certain moment they started to flap their wings to eachother (at least so I thought) in a batle over the territory. so I started to photograph this behaviour. Back home behind the computer I almost tumbled from my chair out of amazement. It turned out that I had totaly misinterpreted the behaviour of the birds, they weren't signaling eachother, but they were trying to repel an adder. The thing I couldn't see in the viewfinder appeared like a total surprise on the computerscreen. My first, be it unintended, shot of an adder.

Numbers, habitat and distribution:

Whithin The Netherlands the numbers of the adder are stable at the moment. The majority of these are situated on heaths and in bog areas. They can also be found in dry open forrests and arid rock areas. They are distributed throughout central- and North Europe even north of the polar circle.

Food:

Their main foodsource consists of small mammals and lizzards. Their hunting method is fairly simple, they yust lie in wait of a suitable passing prey and strike. They predominantly hunt in the evening and at night becasue they can't cope with the days heat very wel.

approachability:

Adders are fairly shy and very allert of fibrations, so if you want to find them you have to move very quietly and have a keen eye because they are very well camouflaged. If you do encounter one you will probably have to prevent it's retreat which makes them curl up.

Reproduction:

Their mating season falls in april and may yust after they have awoken from hybernation and have shed their skin for the first time that year. The young will appear around august and september. The female sort of breeds the eggs inside her body. This is a reason why females tend to look for warmer spots in summer. Shortly after birth the young adders shed their skin for the first time.

Peculiarities:

Adders can gain a length of upto 80 cm, the males are somewhat smaller than the females. The groundcolour of adders can vary a lot, from brown through green to red and even almost black. This black colour is indeed a form of melanisme, bit this (discolouration) increases in northern areas, probably because they can more easily heat their bodies. Their eyes can also vary in colour and even the zigzagging pattern on it's back which is so typical for this species can vary in colour though it is always darker then the rest of the body. It is the most northerhly dwelling snake.